India: Blariacum college

Dag 16 t/m 22

Ik zet hier mijn eigen blog neer, voor de blogs van de kinderen kijk hier

Dag 16 - Ma 2 augustus 2010
Leh is het hoogstgelegen plaatsje in India. Dit heeft zo z’n voor- en nadelen. Soms geen stroom, geen bereik met je mobieltje, maar wel veel toeristen. Veel toeristen betekent in Leh in ieder geval: stromend warm water en veel, heel veel, souvenirwinkeltjes. Dat komt mooi uit, want hebben we een dagje vrij. Nou ja, vrij… iedereen ging “vrijwillig” -zeg maar eens nee als iedereen meegaat - een stukje wandelen. We gaan naar een stupa; een bouwwerk met daarin mantra’s ter ere van Boeddha. Niet dat je die kan zien, De stupa is volledig gesloten, je kan er alleen omheen lopen. Niet echt de 550 treden, ja niet alleen kloosters liggen boven op een berg, waard zou je zeggen. Gelukkig liep er ook een weg naar de Ladakh Shanti Stupa. Eenmaal boven bleek het toch echt de moeite waard: het uitzicht over de hele vallei is weliswaar te beschrijven maar dan zou ik nog uren bezig zijn. Het is waarschijnlijk beter om de foto’s te bekijken, of nog beter kom zelf eens een kijkje nemen. Tip: neem het vliegtuig, veel comfortabeler dan een busritje door de Himalaya.
De rondweg op, dus de treden af. 550 is best veel. Aan de voet van de trap begon eigenlijk de vrije dag: Linéa recta, nou ja bijna dan, naar de winkels. Onderweg stuitten we op een German Bakery. Deze verkocht Franse croissants, Amerikaanse donuts en Engelse Lemon pie! De bakker had de dag van z’n leven: binnen vijf minuten was hij uitverkocht. Misschien was dit wel de reden dat er van de lunch amper gegeten werd… De buiken waren vol en de wandeling werd voortgezet. Aangekomen bij de door onze gids aanbevolen winkel barstte het feest pas echt los. Het ene souvenir na het andere vloog, na stevig onderhandelen over de prijs, over de toonbank. Niet alleen de meiden lieten de roepies rollen. Mooi om te zien: de hele groep was gelukkig. Om 13.30uur, de afgesproken tijd voor de lunch, waren we terug in het guesthouse. Eten en de rest van de middag en avond vrij, heerlijk. Wat lezen, een goed gesprek met m’n kamergenoot en dan toch nog maar even de stad in om de blogs bij te werken. Bij het blog van Sil ging het mis, het Internet, zo gemaakt dat het zelfs bereikbaar is wanneer de halve wereldbol vernietigd is door een atoomoorlog was met geen mogelijkheid meer te bereiken: Incredible India. Blijft er niets anders over dan nog maar wat te shoppen. De tijd vloog en het was al weer bijna tijd voor het diner. Terug naar het guesthouse dus. We aten op verzoek van Wieta (weer) frietjes met mayonaise. Als verantwoordelijke had ik toch nog maar een schaal mixed vegetables besteld. Ik had beter moeten weten, de schaal ging bijna onaangeroerd terug naar de keuken. Na het eten kwam de big boss vertellen dat er een “change of plan” was. Het bezoek aan de school van het vluchtelingenkamp was verwisseld met het bezoek aan de Landon primary school. Reden: de leerlingen hadden examens! Vreemd in Nederland weten we nu al de dag en het tijdstip van alle examens van volgend schooljaar. Bart illustreerde het verhaal als volgt: “Beste leerlingen, morgen hebben jullie examen!”
Snel nog even het centrum in om te kijken of het internet weer te gebruiken was. De kortste weg is via de winkelstraat en weer bleef er iets aan m’n vingers hangen. Ach, zo vaak kom je niet in India. De verbinding met de buitenwereld bleek weer in orde zodat ik m’n werk af kon maken. Het was pas half negen dus heb ik, heel gewaagd, nog wat foto’s proberen te plaatsen. Ik had er zo’n 30 gecomprimeerd. Verder dan 10 ben ik echter niet gekomen, het klokje op de computer liep een uur achter en in plaats van half tien was het dus half elf! Afsluiten, nog een poging doen om naar huis te bellen, niemand nam op, en snel naar het guesthouse. Lekker even douchen, nee hè geen warm water! Even naar de receptie. “Yes Sir, we have hot water, just wait five minutes.” Heerlijk om schoon en geschoren in bed te stappen. Even m’n blog bijwerken, straks nog wat lezen en dan lekker uitslapen (we hoeven pas om acht uur op).
Welterusten.

Dag 17 - Di 3 augustus 2010
Vandaag lekker uitgeslapen en gelukkig maar. Het zou een vermoeiende dag worden. Rugzak inpakken, deze gingen ons voor naar het guesthouse in Choglamsar. Wij vertrokken in kleine taxibusjes naar Shey waar de Lamdon primary school ligt. De ontvangst was allerhartelijkst. Een enorme rij kinderen stond ons op te wachten. We kregen weer witte sjaaltjes om en gaven iedereen een voor een een hand. Toen ik de beelden van de begroeting had geschoten had ik even tijd om om me heen te kijken en schrok toen toch wel een beetje. Het leek hier wel een woestijn. Een dorre zandvlakte met daarop wat klaslokalen, een grote zaal, wat slaapvertrekken en een eetzaal met daar aanvast een keukentje. Als je midden op het terrein ging staan zag je alleen maar zand en werd je omsloten door enorme bergen. Boven je hoofd een bloedhete zon. Niet een plek waar het gezellig toeven is (hoe kan een mens zich vergissen).
In de grote zaal werd ons een cultureel welkom aangeboden. Eerst een stukje geschiedenis. Ladakh, dat letterlijk land van de hoge passen betekent, was tot 1834 een onafhankelijk koninkrijk. Vanaf die tijd valt Ladakh onder het gezag van de koningen van Jammu en Kashmir. Nu leven er ongeveer 3 lakh 60.000, een lakh is 100.000 dus ongeveer 360.000 Ladakhis in het woestijnachtige gebied. Ladakh wordt ook we klein Tibet genoemd omdat de Tibetaanse cultuur hier een enorme invloed heeft. Terug naar het nu. Er volgde weer dans en zang, wij konden niet achterblijven dus het "Dot geej mei" galmde weer door de zaal. Het blijft een mooi gezicht, die kleintjes in polonaise te zien lopen. Na de zang en dans zijn we spelletjes gaan spelen. De oudste zijn buiten gaan voetballen, de jongste speelden binnen schipper mag ik overvaren. De tikker, Bjorn kreeg als suggestie: “met beide handen op de oren”. Leuk om zijn gezicht te zien toen hij erachter kwam dat het best moeilijk tikken is met twee handen op z’n oren. Hoewel er een winnaar was kreeg iedereen een prijs, een beesie en een sleutelhanger met licht van de Efteling.
Rond een uur of een was er lunch, een prima verzorgde maaltijd. Na het eten ben had ik wat tijd om de gebouwen en de omgeving te filmen. Pas toen ik de slaapvertrekken binnenkwam zag ik hoe armoedig het hier was. Een weliswaar groot stapelbed werd hier gedeeld met 12 kinderen, 6 boven, zes beneden en minimaal drie bedden op een kamer. De verhalen van de hoofdmeester maakten het niet beter. Ze hebben niet genoeg geld om de leraren te betalen. Deze vertrekken dan naar Delhi en de school werd gesloten. Dit gebeurde meestal in de winter. Ladakh is dan toch niet te bereiken en de kinderen waren dan thuis.
Een handvol mannen en vrouwen werken hier dag en nacht om een paar honderd kinderen een kans op een betere toekomst te geven. Hier is echte betrokkenheid. Iedereen doet hier mee. Zelfs het hoofd van de school, een monnik, liep met de afwas naar de keuken. Heel wat anders dan zijn collega die we twee dagen geleden bezocht hadden.
Weer terug naar de grote zaal, hier waren de kleintjes inmiddels met onze leerlingen aan het schilderen geslagen. Het zaaltje fleurde er menteen van op. Het was zo gezellig, wat kan een mens zich vergissen, dat voordat we het goed en wel in de gaten hadden het vier uur was. Tijd om afscheid te nemen en onze bagage te vergezellen in het guesthouse in Choglamsar. Iedereen was moe, maar had een voldaan gevoel. We hebben hier iets goeds gedaan. Global volgend jaar meer dagen naar de Ladakh primary school.

Dag 18 - Wo 4 augustus 2010
Vandaag het bezoek aan het “Tibetian SOS Children’s Village” een school voor Tibetaanse kinderen hoewel hier ook Ladakhhis welkom zijn. Het verschil tussen deze bevolkingsgroepen zit voornamelijk in hun status. Tibetanen blijven vreemdelingen in dit land en moeten ieder half jaar hun verblijfsvergunning verlengen. Of ze hier als vluchteling zijn gekomen of tweede, of zelfs derde generatie zijn is niet van belang. Toen we aankwamen was het even schrikken. De school had geen programma voor vandaag oen morgen. Dus de koppen bij elkaar en snel een programma in elkaar gesleuteld. Ik moest in ieder gaval 4 interviews doen. Twee met mensen van TCV en twee met leerlingen uit onze groep. De leerlingen uit onze groep was geen probleem. De twee mensen van TCV was geen sprake van. Enkel een interview met de principal was mogelijk. Misschien maar goed ook want de leraren die ik heb gesproken kwamen niet veel verder dan een Jah Jah. Eerst maar de welkomstwoordjes filmen. Daarna shots van de opening, het lint werd doorgeknipt door Els, van het gebouw dat met de opbrengst van Explore 2009 is gebouwd. Wat losse fragmenten van gebouwen en in de klas werkende en soms slapende kinderen. In het programma hadden we de film “Beyond the Himalaya’s”opgenomen. De technicus van de school was elders en de leider van de dag kwam niet veel verder dan heel moeilijk kijken en diep nadenken. Door moeilijk kijken en diep nadenken is nog nooit een filmvoorstelling gerealiseerd dus heb ik de touwtjes maar zelf in handen genomen. Eerst maar eens vragen wat ze hebben. Een beamer en een scherm, maar geen laptop werd er haastig aan toegevoegd. Geeft niet, hebben jullie een dvd-speler? Moeilijk moeilijk, even aan de principal vragen. Ja hoor we hebben een dvd-speler, maar die kan niet aan de beamer. Dat moeten we dan even goed onderzoeken. En ja hoor, uit een privévertrek kwam een dvd-speler tevoorschijn. Kijk er stond ook nog een setje boxen bij. Een laken als scherm en binnen het uur hadden we de eetzaal omgetoverd tot filmzaal. Onze leerlingen waren ondertussen aan het voet- en basketballen met de leerlingen van TCV. Nog maar een hindernis te nemen: elektriciteit. In Nederland de gewoonste zaak van de wereld, in India altijd maar afwachten. Na wat geklooi met de zekeringenkast kregen we het zaakje aan de praat. Nu alleen nog maar verplaatsen naar het midden van de zaal zodat het beeld ook op het scherm (laken) kwam. Een verlengkabeltje dus. De leider van de dag klaarde helemaal op, hij kon ook zijn bijdrage leveren. no problem i’ll get one. Ja dit ding is niet helemaal KEMA-keur. De gaten in de contactdoos waren zo groot dat de stekkers, onder een bescheiden vonkenregen, dan weer wel dan weer geen contact maakten. I’ll get another. O jee, er zat geen stekker aan de contactdoos, geen probleem. De draadjes werden door onze local leider vakkundig met wat stokjes in de wandcontactdoos geperst. Briljant idee, jammer dat deze stekkerdoos helaas helemaal was doorgebrand. Terug naar de eerste. De stekkers geplaatst en ze vastgeplakt met tape, dit zou het moeten doen. Hoera de eerste beelden van “Beyond the Himalaya;s” verschenen op het laken, de voorstelling was begonnen.
Nu op zoek naar de principal voor zijn interview. Ik was de zaal nog niet uit of ik hoorde een bekende stam achter me roepen “Ans, Ans“. Ja Sanché, wat is er. “It stopped!” Terug naar binnen en de tape nog maar eens goed strak getrokken. De film ging verder. Zo ook de zoektocht naar de principal. Die bleek niet in zijn kantoor dan morgen maar, terug naar de filmzaal. Déjà vu: “Ans, Ans“. Ja Sanché, wat is er. “It stopped!”. dan maar de local oplossing. Wat stokjes net de stekker in de contactdoos gepropt en we konden de film zonder verdere onderbrekingen afkijken. Inmiddels had de principal de filmzaal gevonden en heb ik hem meteen voor de camera weten te krijgen. Oh shit, de knopjes van de microfoon staan al goed. Dat lijkt prima maar het betekend dat alle shots voor het interview, waarbij je de interne microfoon gebruikt, zonder geluid zijn. Dan maar een mooi Indiaas muziekje er onder.
Na de film was er nog thee met cake en vervolgens met z’n tweeënzeventigen, een groep leerlingen van de TCV kwamen mee eten, in de schoolbus! Wat nou max. 40 personen.
Tijdens het eten hebben we kennis gemaakt met de directeur van alle TVC-scholen in de regio. Hij was speciaal gekomen voor de peaceflameceremonie. Iedere leerling kreeg een brandend kaarsje en in optocht ging het naar een soort glazen kapelletje voor het huis, hij heeft er meerdere, van de Dalai Lama. Alle kaarsjes werden geplaatst in het kapelletje en vervolgens was er een halve minuut stilte voor wereldvrede. De lokale leerlingen werden uitgezwaaid en wij gingen ons klaarmaken voor de nacht. Morgen dag twee op de TCV, met weer een film in het programma. “I’ll bring a better cable” hoor ik de leider van de dag nog zeggen, ik ben benieuwd.

Dag 19 - Do 5 augustus 2010
Hallo, daar zijn we weer. En daar is ook Dhondul Jigme vandaag ook weer de leider van de dag, in het dagelijks leven overigens assistant headmaster. En daar zijn ook de kinderen van TCV weer. In de grote zaal zaten we weer om en om en zoals hier, tenminste zo is mijn ervaring, begonnen we met een toespraak. Veel te lang en in mijn ogen onvriendelijk en onjuist, maar ach wat zal ik me druk maken. Na de monoloog was Els aan de beurt. Heerlijk om het verbaasde gezicht van de eerste spreker te zien toen hij binnen de minuut “this is it?” aan Els vroeg. Ja zo moet dat: Kort, krachtig en to the point. Actie nu. Er werden discussiegroepen gemaakt. De eerste drie groepen gingen op pad naar de lokale dokter. De achterblijvers, waaronder ik, gingen in drie groepen in gesprek met de leerlingen van TCV. Een erg leuke ervaring hoewel het redelijk oppervlakkig bleef. Als alle wensen uitkomen lopen er over een tiental jaar volgens mij meer dokters dan patiënten rond in Ladakh. En nu valt de stroom weer uit! Vervelend dat typen met alleen het licht van de laptop. Na wat uitwisselen van kennis en meningen vonden de drie groepen dat het tijd werd voor wat beweging. We hebben een balspel gedaan. Ah daar is Mr. Jigme weer. Het is tijd om de dokter te bezoeken. Deze oefent zijn vak op traditionele Tibetaanse wijze uit. Dat houdt in dat hij door geneeskunde in combinatie met astrologie de juiste remedie voor de klachten tracht te vinden. De geneesmiddelen zijn allemaal homeopathisch. Toen de dokter hem vroeg wat hij dan deed met kanker en hartziektes antwoordde hij: “Die ziektes hebben wij niet.” Nou oké dan, iedereen een gratis consult. 70% had rugklachten, 20% hoofdpijnklachten en 10% was kerngezond. Ik kan er een paar procentjes naast zitten. Toch knap als je deze diagnose kunt stellen door enkel aan de pols te voelen. De proef op de som nemen en eens kijken wat hij over mij weet te vertellen. Niets… niet omdat ik volgens hem kerngezond was maar omdat het half twee was. Pauze komt u om twee uur maar terug (we waren nog met z’n drieën). Ik heb besloten om maar niet op dit aanbod in te gaan.
De middag werd spannend, Mr. Jigme had een film met zang en dans uitgevoerd door de diverse TCV-scholen uit het land. Live zang en dans ging niet door omdat de leerlingen zich hadden moeten voorbereiden op de examens, op zich een valide argument. De technicus van de school was nog steeds weg dus werd er een beroep op mij gedaan. Ik had de stokjes al weer in mijn zak maar dat bleek niet nodig. Enkele leerlingen hadden prima verlengkabels meegebracht. En in een vloek en een zucht verschenen er bewegende beelden op het laken. Voor eventjes dan want net toen ik dacht van dit gaat goed viel in het hele dorp de stroom uit. Dan helpt een verlengkabel ook niet meer. De stroom kwam en ging weer. Druk heen en weer gebel en ja de stroom, ditmaal opgewekt door een generator, gooide geen roet meer in het eten. -Hier is het licht inmiddels ook weer aangesprongen. En terwijl ik dit typ ook weer gedoofd - Zaklampje maar aangedaan. Na de film hebben we weer onze cultuurvariant van “ren je rot” gespeeld. Daarna nog een keer het balspel om vervolgens met de leerlingen van TCV het dorpje in te gaan om boodschappen, voornamelijk Kitkat en chips, te gaan doen.
Het was inmiddels gaan regenen en de leerlingen druppelden de eetzaal in. Tijd voor de gezamenlijke maaltijd met als toetje een peer, heerlijk. Na het eten waren er speeches en overhandigde we een cheque van tienduizend euro aan de principal, hè waar kwam die nou vandaan? Ik kreeg een beetje medelijden met Mr. Jigme. Opgezadeld zonder programma met zesendertig kritische Nederlanders en evenzoveel eigen leerlingen. Best een klus en dan op het hoogtepunt plaats moeten maken voor de principal. Een beetje sneu.
Goed wij de bus in en terug naar het guesthouse. Van acht tot tien was er een afscheidsfeestje voor onze reisleiders. Arvind gaat weliswaar met ons mee naar Agrah maar Sanché blijft hier. Beter om nu dan voor beide een feestje te organiseren. Een kort feestje omdat we morgen vroeg op moeten. We moeten het vliegtuig naar Delhi halen. Wake-up call at four. Goodnight.

Dag 20 - deel 1 - Vr 6 augustus 2010 13.00uur
De nacht was verschrikkelijk, ze hadden nog nooit zo’n onweer meegemaakt in Choglamsar. Later bleek dat de hele streek er last van had. Zo was er een busstation door de zware regenval bezweken. 500 doden! Enkele gebouwen naast ons gusethouse waren ook zwaar getroffen. De hoofdweg naar het vliegveld was op plekken totaal onbegaanbaar en ook de oprijlaan naar ons guesthouse was niet meer begaanbaar. Dus eerst te voet naar de nog wel begaanbare weg. Daar stonden (te weinig) taxibusjes klaar. Proppen dan maar. Via Spituk naar Leh-Airport. We moesten de rivier twee keer oversteken. Deze stroomde met een enorme kracht bergafwaarts. Tussen de brug en het water was hooguit 20 cm ruimte. Nog zo’n regenbui zou hert einde van deze bruggen betekenen. Gelukkig zijn we veilig aangekomen bij Leh-Airport. Daar wacht ons de volgende teleurstelling. Er wordt vandaag niet gevlogen. De landingsbaan is nog wel te repareren maar de communicatie is uitgevallen. Deze is onontbeerlijk om in Leh te kunnen landen. Ik heb gesproken met iemand die er uit zag als een piloot. Hij sprak van ongeveer 2200 doden. We zitten hier midden in een rampgebied. Gelukkig hebben onze gidsen ons kunnen onderbrengen in guesthouses in Leh, ongeveer 3 km van Leh-Airport. In ons guesthouse kennisgemaakt met een Engelsman die werkt voor de regering van Bangladesh. Hij vertelde dat het slim is om morgenvroeg echt vroeg op het vliegveld te zijn. De beste kans om een vlucht naar Dehli te krijgen. Probleem hierbij kan de corruptie zijn. Iedereen in dienst van de overheid kan voorkruipen… Ik hoop dat we op tijd in Delhi zijn voor onze vlucht naar Amsterdam. De Taj-Mahal in Agra kunnen we vergeten. Een klein verdriet als je het afzet tegen het leed van gisternacht. We zijn blij dat we veilig in Leh zitten. Nu maar hopen dat het droog blijft.

Dag 20 - deel 2 - Vr 6 augustus 2010 21.30uur
Het regent weer. Ik zit op de overdekte balustrade. M’n laptop op een wankel rieten tafeltje met een kaarsje als verlichting, ons hotel heeft geen generator. Gelukkig slapen de zeven leerlingen die met ons, de dokter is er ook, in hetzelfde hotel zijn ondergebracht. Hier en daar een bliksemflits maar dat is 10 km verderop. Het wordt nu echt donker de generatoren van de andere hotels stoppen met brommen. Het gaat er deze reis allemaal wat heftiger aan toe dan wie dan ook had kunnen voorspellen. Er komen geluiden dat de lamdon primary school helemaal weggevaagd is. Nu, nu ik hier allen zit wordt ik daar toch wel even stil van. Het lijkt of niemand hier iets zinnigs kan zeggen over de situatie. Wel vliegen, niet vliegen. Veilig, niet veilig. Het enigste wat je kan doen is niet meegaan in de paniek van het moment. Vanmiddag nog een mooi voorbeeld gezien. Iemand begint te roepen water, water en rent naar beneden. Het halve dorp achter hem aan. Als je een beetje logisch nadenkt kon het gewoon niet. Het had al uren niet geregend. Loos alarm bleek ook. Gesprekken met de lokale bevolking helpen ook al niet. Voor sommige was het gisterennacht de eerste keer dat ze onweer zagen. Om een voorspelling hoef je ze echt niet te vragen. Al met al een beklemmende situatie. Morgenvroeg moeten we om 4.00 uur klaarstaan. We worden dan door taxi’s naar het vliegveld gebracht. De wekker staat op 3.30 uur maar ik denk dat ik maar wakker blijf. Blij dat ik vanmiddag heb geslapen. Even op het dakterras gaan staan om te kijken of het nog regent. Mmm dit mag je geen regen meer noemen, ook al een tijdje geen flitsen meer gezien. Het stemt me positief, hoewel ik ook weet dat dit niets zegt over de hoeveelheid regen die er in de bergen valt. Ik zet de laptop even uit om stroom te sparen, wie weet valt me over een paar uurtjes nog wat in.

Dag 20 - deel 3 - Vr 6 augustus 2010 23.15uur
Het is weer droog, ik zie zelfs wat sterren door de wolken, heel in de verte nog een enkel weerlicht. Wake-up call geregeld. Ik moest daarvoor naar beneden, overal gestrande reizigers aan het slapen, gelukkig hebben wij kamers. Gesprekje gehad met de baliemedewerker van het hotel. Hij gaf aan hoe de waterstromen in de vallei lopen. Dat kwam aardig overeen met wat ik zelf gezien had. De beek, inmiddels een flinke stroom loopt een heel eind achter ons hotel. De andere stroom loopt op enkele kilometers langs de voorkant van ons hotel. Het geeft een veilig gevoel. Ik ben moe, ga een nacht wakker blijven niet redden, en heb een probleempje. De meisjes hebben hun kamer niet afgesloten. Moet er dus helaas een wakker maken. Boven de vallei is het nu kraakhelder. Wat een enorm aantal sterren, mooi maar niet mooi genoeg om me van het voornemen om te gaan slapen af te brengen. Morgen meer, welterusten.

Dag 20 - deel 4 - Vr 6 augustus 2010 23.55uur
Toch nog even een update. Ik had net m’n laptop opgeruimd en was op weg naar de meidenkamer toe ik op het dak lampje zag. Het was de hotelmanager die een sigaret zat te roken. “Come sit with me?”vroeg hij. Ik zat net toen het licht bij de meiden aanging, Het was Wenda. Ik heb haar de heldere hemel laten zien en gezegd dat ze rustig kon gaan slapen. De deur ging op slot, ik was blij dat ik niemand wakker had hoeven maken. Terug naar de hotelmanager die me vertelde dat hij niet kon slapen. Hij was naar de rampplek geweest en kon de verschrikkelijke beelden niet van zich afzetten. Ik vroeg hem om de omvang, echt 2200 doden? “No, no about 150 people killed and aproximately 450 people injured.” Ook Lamdon primary school was volgens hem gespaard gebleven…

Dag 21 - Za 7 augustus 2010
We zitten in KL872 Delhi - Amsterdam. Gelukkig maar. Vanzelfsprekend ging het allemaal niet. We hadden afgesproken om zo vroeg mogelijk op het vliegveld van Leh te zijn. Om vier uur klaarstaan, dan zouden de taxi’s ons komen oppikken. De wekker gezet om 3.30 uur en om 4.00 uur zaten we met z’n negenen keurig voort het hotel op de stoep. Om 4.45 uur kwam Sanché een keer aanzetten; lekker hoor die Indian Strech Time... De vraag naar taxi’s was zo groot dat ze maar twee kleine autootjes hadden kunnen bemachtigen. Op en neer rijden dus. De bagage en de laatste vijf jongens, waaronder ik, werden in een vrachtwagen geladen. Na veel gehobbel en gebobbel kwamen we op Leh-Airport aan. We waren niet de eersten en sloten netjes achter in de rij aan. Wachten. Wachten tot er wat druppeltjes regen kwamen en de deuren van de terminal open gingen. Eenmaal binnen; wachten. Wachten tot we naar de volgende ruimte konden om ons in te checken. Rond 11.30 uur was het zover. Inchecken, door naar de volgende zaal en wachten… Zo’n kleine vier uur wachten om een boarding ticket te krijgen. Dit duurde zolang, omdat ze nog met de hand geschreven moesten worden. Gelukkig maakte de security, door snel en onzorgvuldig handelen, wat tijd goed. Rond 15.50 uur vertrokken we met de voorlopig laatste vlucht uit Leh. Na ons vertrek werd het vliegveld weer gesloten.
De aankomst in Delhi was als verwacht: een klap van de hitte.

Dag 22 - Zo 8 augustus 2010
We zijn weer thuis, Dag 21 is nog niet af, ga ik, net als met dag 22, morgen mee verder. Ik heb na thuiskomst eerst alle belangrijke dingen gedaan en daarna: frikadel speciaal!

meer blogs op xplore-blariacum

• Comments(4)http://india-1-2010.global-exploration.nl/#post4